صباهردم نشان یار پوید

شقایق تن به اشک ژاله شوید

هزاران حیف از بیداد طوفان

به فصل نوبهاران لاله روید

بهاروسال نو ازره رسیده

به طرف جویباران گل دمیده

به فصل گلبن واوج جوانی

زداغ لاله ها پشتم خمیده

از جور زمانه بردباری نتوان

وزمحبس حادثه فراری نتوان

بااین همه لطف کز نگارم دیدم

برداشت سری زشرمساری نتوان

کی دل کنم رجانان تا دربدن بود جان

اگه زدرد من که جز مبتلا به هجران

سرو قدم خمیده درسوگ لاله هابین

خشکیده لب دهم جان برطرف جویباران

جامانده ام زیاران اندردل بیابان

کی میرسم بگرد یاران وتک سواران

پژمرده شد ریاحین خشکیده دشت وصحرا

ای ابر لطف ورحمت باران ببار باران

شرر برجان من افتاده از غم

دلم میل توبنماید دمادم

دو چشم من چنان ابر بهاری

بریزد بر رخم باران نم نم

بخوردم تیر ازان مژگان وابرو

دو پایم بسته با یک تارگیسو

چومرغی بر سر ایوان کویش

نشینم بانگ بردارم که کو کو

مه من نیمه شب شد کی می ایی

دل من جان به لب شد کی می ایی

خروس ده زده بانگ صبوحی

وفکرم بی ادب شد کی می ایی

هر چند که رنجیده ام از یار به سختی

جز جور ندیدم به بر یار به سختی

از دل ببریدم طمع وصل به یکبار

باز است امیدم به دو صد بار به سختی

شب شد سحر از یار نیامد خبری باز

باما سر بی مهری وی بود از اغاز

چون مرغک سر گشته به امید وصالش

از بام پریدم بشکست این پر پرواز

افتاده نقش ماهت دربرکه دل من

از پیچ وتاب زلفت حل گشته مشکل من

این تن که بعد مردن درخاک گور کردند

نقش رخ تو روید بر لاله گل من